Kerstdag 2020

Vandaag ging ik wandelen. Wandelen met mezelf, met mijn gevoelens, met mijn alleen-zijn en het beviel me. Ik rook de natuur, ik zag lachende en liefdevolle gezichten van families die samenkwamen, gezinnen die elkaar koesterde en vrienden die elkaar feliciteerde. Ik genoot van hun verbondenheid en van mijn verbondenheid met hen en met de natuur rondom ons. Ging ik voorbij aan mijn verdriet, aan mijn eenzaamheid die ook wel knaagt en soms niet zo lief is voor mij? Ja eigenlijk wel… Later deze avond eiste het me even helemaal op. Gelukkig was er toen die ene verpleger die tijd maakte om te luisteren, samen met mij een tas thee zette en me even liet zijn met al mijn verdriet. En juist dat is Kerst; er mogen zijn met wat is, bij elkaar, met elkaar en voor elkaar. Fijne kerst allemaal!

Graag deel ik met jullie nog de teksten die bij me binnen kwamen dwarrelen toen ik ronddwaalde in het Nachtegalenpark. Dankbaar voor die woorden. Dankbaar voor mezelf.

Vandaag, 25 december, Kerstmis.
Ik ben alleen.
Ik voel de eenzaamheid knagen.
Ik hoor de stemmen in mijn hoofd die dit wandelen zielig vinden.
Ik voel ze trekken, trekken, TREKKEN naar een donkerte, een zwaarte die ik nu niet wens. Ik heb dit zelf gecreëerd. Ik wil alleen zijn, alleen zijn met mijn stemmen, met mijn eenzaamheid, maar vooral met mijn leegte.
Er zit hier iets verstopt, een cadeau, diep in de donkerte zit licht.
Licht om te ontdekken, alleen voor mij, alleen voor mezelf.
Dus NEE, ik heb niemand nodig nu.
Ik kom wel wanneer ik er klaar voor ben.
Laat me maar even genieten van de leegte, van het wandelen, van het kijken en van het voelen.
Het is goed hier!

Hagel
op en neer
vallend, botsend, zoekend
smelten bij eerste aanraking
witte samenscholing springend in ‘t veld
regeer
……..
………
😉 😉 😉

Twee gedichten ter ere van mijn vriend:

Onbegrijpbaar

Iedereen duw ik weg

Wie te vertrouwen?

Vertrouw ik mezelf

Helemaal openscheurd

Leeg tot op de grond

Ook dit is liefde!

Liefde voor de dood❤️

_____________________________________________________________________________

In de donkere kelder zit ik verslagen neer.

Geen licht, geen energie, niets…

Enkel een deur terug naar huis

Toch blijf ik zitten

Wilskracht of gewoon te moe?

Het maakt niet uit

Voor nu zit ik goed

Veilig en geborgen bij mijn vriend

Wachtend op een andere deur binnenin mezelf.

11 april 2019

My music, my lyrics

Wisselvallig

Verbonden met het weer

Koud vanbinnen, warmte gezocht

Een doelloos schip ronddobbert en zoekend naar zijn haven

Pieken en diepe dalen

Een ballerina wankelend in vertrouwen

Rusteloze zee, moeilijk te temmen

Een wild temperament met hoge verwachtingen, strenge stemmen en harde woorden

Zoekend naar zachtheid, een dekentje van mildheid

Verlangen naar passie, speelsheid en enthousiasme

Plezier in kronkels, in uitdagingen, in avonturen

Bang voor de ander, voor oordeel, voor eenzaamheid, voor onvoldoende

Steeds maar doen, niet tevreden met zijn

Zijn is niet goed genoeg, betekenisloos

Overlevend op verantwoordelijkheden

Er moet toch meer zijn of is het willen

Willen naar verlangen, willen naar zijn

Weg van de saaiheid, weg van de pijn, weg van de donkere leegte

Omarmen van zelf, met weerstand, uit noodzaak

Wiegend in de wind, vaak overgeleverd aan de grillen van de wind, een onvoorspelbare natuur

Angstig en klein, stap voor stap de buik volgend naar het hart

Zoekend naar een zusterschap met het hoofd

Een creatief partnerschap met allemaal gelijken

En toch elk zijn eigen noden

Wensend naar acceptatie naar wat is

Durven dromen naar wat wil

Snakkend naar aandacht, soms hulpeloos beschamend klein

Groots dromen, klein houden

Hopend op een ommekeer, op vertrouwen

Onzekere vissers wachtend op het juiste moment, zoekend naar de juiste plek in de troebele mist

Moeilijk om los te laten wat is en niet is

Een wolk die de zon verduistert

Een volgende stap in onwetendheid

Mortsel, 10 februari 2020